BUSHBIKERS EIFEL WEEKEND 2026

Bushbikers in de Eifel

VLOEKEND EN TIEREND Grenzen VERLEGGEN

Er zijn weer grenzen verlegt, en het spreekwoordelijk zo trots als pauw, is nu eerder zo trots als een mountainbiker (mevrouw). Ja want dit jaar bestond de groep niet uit één dame of twee maar uit maarliefst drie! En als deze drie dames telkens het maar even doen, soms vloekend en tierend, en daarmee toch maar weer hun grenzen verleggen, dan moeten de mannen natuurlijk maar weer net doen alsof het normaal is dat je dit allemaal kan….

Glimlachen met kiespijn als je stoer moet fietsen, ja ha!, want ook de mannen vinden 15%+ stijging wel heel erg veel, en de switchbacks en rotsige afdalingen zijn ook wel heel erg spannend… Maar ja er waren meerdere dames bij dit jaar. Dus, het valt wel mee, dit kun jij ook! En kijk wat je al bereikt hebt, die paar extra kilometers om of omhoog… Dat lukt je ook nog wel, we hebben immers de hele dag de tijd, en het uitzicht maakt het allemaal weer goed. 😎

En al die sterke verhalen aan het eind van de dag, die maken dat nog mooier onder het genot van een hapje en een drankje, als je weer veilig in het hotel bent beland.

En volgend jaar weer? Euhhh jaaaha zeker!!! “Had het voor geen goud willen missen, maar volgende keer wel iets meer trainen“…
Hmmm heb ik dat niet vaker gehoord?

• Verslag dag 1: Vrijdag 18 september geschreven door Kim

Vrijdagochtend om 7.30 uur was het zover: op naar de Eifel voor het Bushbikersweekend! Drie dagen mountainbiken stonden ons te wachten. Leuk natuurlijk… maar eerlijk is eerlijk: bij de beide dames zat er toch wel wat spanning. Want wat stond ons eigenlijk te wachten? We hadden geen idee. Eén ding wisten we wel: we gingen het meemaken!

Onderweg werd er uiteraard een koffie- en plaspauze ingelast. Want met een groep mountainbikers is het soms net een georganiseerde wandelvakantie: koffie, plassen en weer door. 😜
Volgens de navigatie zouden we om 10.30 uur aankomen. En jawel… 10.30 uur kwam in zicht. Alleen moest er natuurlijk nog één extra plaspauze worden ingelast. Prioriteiten hè! 😂
Eenmaal aangekomen waren de andere Bushbikers al vroegtijdig aanwezig. De sfeer zat er meteen goed in. En alsof dat nog niet luxe genoeg was, werden onze koffers door de hoteleigenaar naar het hotel gebracht. Top geregeld! Daar hoefden we ons in ieder geval geen zorgen meer over te maken.
Fietsen uit de auto, helmen op, fietscomputers aan en iedereen klaar voor vertrek.
Play… let’s go! 🚵‍♀️💨

De eerste kilometers waren meteen genieten. Een heerlijk afwisselende route met pittige klimstukken, mooie afdalingen en zo nu en dan een technisch stukje waar je toch even goed bij de les moest blijven. En toen vond Harry blijkbaar dat het allemaal nog niet spannend genoeg was…
Hij besloot een alternatieve route te nemen. Rechtstreeks richting de afgrond. Een aantal meters naar beneden welteverstaan. 😳 Gelukkig kwam Harry er met slechts een paar schaafwonden vanaf. De schrik zat er bij de rest waarschijnlijk iets meer in dan bij Harry zelf. De Eifel had in ieder geval meteen duidelijk gemaakt: jongens, we zijn hier niet voor een fietstochtje door het park.
Na al die spanning was het tijd voor de eerste stop: koffie met apfelstrudel. En eerlijk is eerlijk… daar knapt een mens van op. ☕🍎

Daarna weer verder richting de tweede pauze. We kwamen terecht in een prachtig, karakteristiek dorpje. Zo’n typisch Eifeldorpje waar je eigenlijk vanzelf even wilt blijven hangen. Een perfecte plek om op te laden en even bij te komen. Maar toen ontdekte Harry een nieuw probleem. Zijn telefoon had nog 1% batterij. 🔋😱 Normaal gesproken niet direct reden voor paniek. Maar Harry rijdt op een elektrische mountainbike die met zijn telefoon verbonden is. En dat betekende dus: telefoon leeg = elektrische ondersteuning weg. Dat was toch iets minder handig dan een lege telefoon tijdens het scrollen op de bank. 😂 We besloten daarom gezamenlijk om de kortste weg naar het hotel te nemen. Samen uit, samen thuis. Klinkt logisch, toch? Maar ja… Harry had daar zo zijn eigen ideeën over.
Hij wilde de route toch echt graag uitfietsen zoals gepland. Dus… hoppakee, linksomkeerd en weer verder!

We waren nog maar net onderweg of we kregen meteen een serieus pittig klimmetje voor onze kiezen. Vooral dat laatste stukje was afzien. De benen begonnen inmiddels aardig te protesteren en de vraag “waarom doen we dit ook alweer vrijwillig?” kwam misschien bij meerdere mensen voorbij. 😅
En toen kwam het volgende dilemma: Rechtdoor, links of rechts? Tja… daar viel de groep ineens in drieën uiteen. Alsof we midden in een spannende mountainbike-expeditie waren beland.
De laatste 8 kilometer naar het hotel veranderden vervolgens in een ware uitdaging. Wim, Monique, Sidaan en ik werden zowel fysiek als mentaal behoorlijk op de proef gesteld. Klimmen. Klauteren. Afzien. En alsof dat nog niet genoeg was, besloot ook Kim haar mountainbike zich ermee te bemoeien. Haar ketting begon behoorlijk te protesteren. 😬 Na een nadere inspectie bleek dat er maar liefst twee schakels krom waren geraakt. Gelukkig was daar Sidaan, onze reddende engel op de fiets. Hij haalde de twee kromme schakels ertussenuit en zette er twee nieuwe schakels tussen. Probleem opgelost… althans, dat hoopten we! 😂 Met de nodige twijfel, maar vooral met goede moed, stapten we weer op de fiets om de laatste kilometers af te leggen. En iedere keer als je dacht: nu zijn we er bijna, kwam er weer een stukje waarvan je dacht: oh… blijkbaar dus nog niet. 😂 Maar uiteindelijk kwamen we aan bij het hotel. Moe, voldaan en vooral heel blij dat we de finish hadden gehaald.

De rest van de groep was inmiddels al aangekomen en de kamers waren verdeeld. Tijd voor een heerlijke douche, schone kleding en even lekker ontspannen. Om 19.00 uur werden we verwacht in het restaurant, waar we met z’n allen gezellig gingen eten. Tijd om de dag nog eens door te nemen, sterke verhalen uit te wisselen en natuurlijk uitgebreid te lachen om alles wat er onderweg was gebeurd. Na het eten werd er bij de bar van het hotel nog gezellig nagepraat en met een aantal nog wat gedronken. Maar na zo’n eerste dag waren de batterijen bij de meesten toch wel aardig leeg. En dan bedoel ik niet alleen de batterij van Harry’s telefoon. 😉 Dus gingen we heerlijk op tijd naar bed.
Want de volgende dag stond de Koninginnenrit op het programma.
En na deze eerste dag wisten we inmiddels één ding heel zeker:
Dit ging een weekend worden om niet snel te vergeten! 🚵‍♀️🍻❤️

• Verslag dag 2, zaterdag geschreven door Monique (groep 2)

Vanmorgen stond er om half 8 een heerlijk ontbijtje op ons te wachten…. Want na een wat onrustige nacht, door alle inspanningen, van gisteren was zo’n eerste kop koffie wel heel welkom. Om 9 uur zat iedereen weer fris en fruitig op de fiets vol goede zin. Wel besloten om vanaf vandaag in 2 groepen te gaan fietsen zo dat het voor de wat betere fietsers het ook uitdagend zou blijven.

De snellere groep 1 gingen onder de leiding van Sidaan op pad. Detlev, Martin, Wim, Kim en ik (Monique) gingen met onze gids Henrico op pad. Zo heftig als de tocht eindigde zo heftig kon het vandaag toch niet worden…. Nou niks was minder waar. Na ongeveer een km of 2 kwam er toch een klim… met een mega trap erin. Poeh dit was voor Kim en mij echt next level en kwamen al vloekend en tierend boven…… De moed was ons inmiddels in de schoenen gezakt. Henrico  stond met een grote glimlach boven met de woorden “wat is er dames…..” Dit kunnen wij niet hoor, waarop Henrico grapte hoezo niet jullie staan hier toch boven en kijk eens om je heen. Zo zijn er nog een aantal pep talks geweest van onze gids, waarvoor we hem nog steeds dankbaar zijn.

We vervolgden onze weg weer na een aantal groepsfoto’s. Helaas kreeg Kim na een km of 5 grote problemen met haar fiets. We hebben zo’n 3 kwartier stil gestaan. Met een splinternieuwe ketting die Sidaan gelukkig mee had konden we onze weg weer vervolgen. Vele mooie zware klimmen verder hadden we wel een lekkere lunch verdiend in het zonnetje. Waar later de eerste groep ook nog aansloot.

Tijdens de lunch besloten om onze route iets aan te passen waardoor we helemaal langs het stuw meer fietsen met ook echt wel nog de nodige  hoogtemeters. Aan het eind van het meer nog ff lekker iets drinken met een dikke snicker en op naar de laatste 14 km. Deze eindigde in een klim van 3,5 km naar Nideggen. Met 50 km en 1100 hm stranden we lekker op het terras met een drankje. Even later kwam groep 1 ons vergezellen met hun verhalen. Even douchen het prachtige dorpje verkennen ijsjes eten en ons opmaken voor een stevig diner…. Iedereen ging mooi op tijd naar bed want zondag stond er nog een flinke rit op de planning. Het was een geweldige dag. 

• Verslag dag 2, zaterdag geschreven door Wilfried (groep 1)

Na een wat chaotische 1e dag met wat pech gevallen begonnen we de 2e dag fris en fruitig. De koninginne rit van het weekend !. Vanaf Monschau via het Heckenland, de Rurhsee naar onze 2e overnachting in het prachtige plaatsje Nidedeggen.

Er werd in één groep gestart het was de bedoeling dat we de groep later zouden splitsen. Vanaf Hofen doken we hard naar beneden om via het het Kluckbachdal richting de Rurhsee fietsen. Na wat dalen en klimmen parkeerde onze gids Sidaan ons voor een ” klim” we zagen zover als we konden kijken alleen maar traptredes steil omhoog! Na wat gesputer en smeken van ons om een andere route was de gids onverbiddelijk en waagden we een poging de tredes te beklimmen. Na 3 tredes was het einde beklimming! Gevolg een helse klauterpartij met de fiets op de nek naar boven. Hier ging de groep uit elkaar. Sidaan met de wat snellere Boys en Girls, Henrico met de genieters.

De gids Sidaan gooide het tempo flink omhoog vooral bij enkele uitdagende Downhills passages. Bij km 18 gingen we een extra lus doen van 20km deze begon met een klimsectie van 2km. Voor ons gevoel rechtomhoog, met flink wat zuurstof tekort kwamen we op ons tandvlees boven. Toen we de afdaling begonnen kwamen we langs een bordje “verboden voor Radfarher” ! Wij konden natuurlijk geen duits dus zijn door gereden. Wat volgende was een steeds smaller en steiler geitenpad langs de beek naar beneden. De echte dowhillers kwamen nu echt aan hun trekken.

De km’s vlogen voorbij en om 12uur stonden we aan de Ruhrsee waar de 2 groepen samen gingen luchen. Niet een daverend succes, de koffie was niet te drinken en de flamkuchen waren zo dun dat de wind er vat op kreeg. Na de pauze weer een klimmetje die ons leide naar een prachtige singeltrack op hoogte met uitzicht op de Rurhsee. Af en toe even stoppen om van het uitzicht te genieten. Na flink wat serieuze klimmen en spannende afdalingen zagen we in de verte de rode rotsen van Nidegge( de zgn Steinfelsen in Rurtal ). 45min later en weer flink wat hoogtemeters stonden we ernaast.

Via een kort maar zeer steil paadje stonden we in een keer in het centrum van Nideggen onze 2e overnachting plaats. Zoeken naar het hotel hoefde niet. in verte zagen we wat rose op het terras en ja hoor het waren de dames bushbikers in hun rose outfit. Een prachtige dag in een schitterende omgeving met een mooi groepje bikers die prima aan elkaar gewaagd waren. Uiteindelijk 67km 1890 hm . Proost!

• Verslag dag 3, zondag geschreven door Harry (groep 1)

Na een prima overnachting in hotel Ratskeller in Niedeggen waren we alweer toe aan de afsluitende rit terug naar Kornelimünster, een route van pakweg 50 km. De afgelopen twee dagen hadden we prachtig weer maar vandaag waren de voorspellingen toch wat minder. Er was regen in aantocht en het is niet fijn afdalen op gladde rotsige paadjes. Tijdens het ontbijt werd spontaan besloten een half uur te starten. Ook vandaag reden we in 2 groepen. De groep met Henrico zou iets meer over de weg rijden terwijl de groep met Sidaan voorop de meer technische route zou volgen.

De 2^e groep bestond uit 7 deelnemers waarbij Adrie en Harry op een e-bike reden en de  jeugdigen onder ons (Bart, Theo, Erik en Sidaan) op eigen kracht naar boven reden. En ook Wilfried, niet meer de jongste, trapte op z’n stalen ros, ondanks versleten knie, nog zonder klagen omhoog.

We waren nog maar net op de route of de eerste technische afdaling diende zich al aan. Deze was dermate steil dat zelfs Sidaan en Adrie maar besloten te gaan lopen. Als dit de maatstaf was voor de rest van de route dan konden we onze borst nog natmaken! Gelukkig waren de overige afdalingen beter te doen en konden de meesten rijdend de boomwortels, stenen en rotsen trotseren.

Het klimwerk onderweg was hier en daar best pittig. Stijgingspercentages waar je U tegen zegt lieten, na al 2 dagen klimmen met in totaal 2700 hoogtemeters, zijn sporen na. Er werd wat meer met de fiets gelopen en ook wat meer met krachttermen gestrooid. Bij een enkeling daalde het moreel maar gelukkig hadden we mister positivo Wilfried in de groep die op die momenten onze aandacht richtte op alle bijzondere plantjes en prachtige uitzichten. En mooi was het!

Minder mooi was echter, na een hele pittige klim, het zwartgeblakerde bos waar we ongeveer halverwege de tocht in terecht kwamen. De geur van de brand een maand geleden hing nog tussen de bomen. Fascinerend dan toch wel hoe snel de natuur weer z’n kop opsteekt; het frisse groene blad van jonge varens stak scherp af tegen de donkere ondergrond.

Niet veel verder was het gedaan met het tot dan toe nog redelijk goede weer. De verwachte regen diende zich aan en het leek serieus. De watjes onder ons trokken een regenjasje aan maar de vraag blijft toch altijd of je dan niet net zo nat wordt van je eigen zweet. Gelukkig kwamen we al snel in een dorpje terecht waar zowaar ook nog een koffietentje open was. De heaters op het terras gingen aan en de minipizza’s in de oven.

Na een uur hebben we toch maar besloten in de stromende regen verder te fietsen. De technische stukken hebben we uit oogpunt van veiligheid daarna overgeslagen. We zijn echter niet over de geasfalteerde weg teruggegaan maar binnendoor over grotendeels gravelwegen met toch nog hier en daar wat pittige klimmetjes. Navigeren in de regen met je bril en scherm vol water valt niet mee maar Sidaan is het toch gelukt ons veilig naar de auto’s terug te loodsen, top gedaan!

• Verslag dag 3, zondag geschreven door Henrico (groep 2)

Tijdens het ontbijt werden er al wat grappen en grollen gedeeld. De een had wat beter geslapen dan de ander. Met de telefoon in de hand werd het weerbericht bekeken, deze zag er somber uit “regen”.

Wij (groep 2) vertrokken op tijd ook om niet als laatste bij de auto te arriveren. Vanuit Nideggen de easy route genomen met in het begin mooie uitzichten en leuke klimmetjes. Het begon al snel iets te miezeren en al snel werd het regen. In de bossen viel het wel mee, na een mooie bijna downhill achtige afdaling begon regenen pas echt . De stemming was er nog goed om .

Een leuke koffie plek zat er voor ons niet in 😭. Maar goed we hadden gezamenlijk besloten maar door te fietsen tot de auto om ons vervolgens om te kleden en dan een lunch lek te zoeken. Zo gezegd zo gedaan , in het oude trein station van Kornelimünster een heerlijke curry wurst genuttigd. Een ieder van ons kwam weer op temperatuur en zo kwam ook de tweede groep aan bij de auto’s . Mooi dagje fietsen.