Bushbikers

Weekend 13/14 januari. De eerste Bushbiker activiteit van de subagenda. Het fameuze weekendje Egmond stond weer op de agenda. Het begint inmiddels een actief familieweekend te worden voor de Bushbikers. De familie Wielens in een zomerhuisje, Riemersma in een appartement, Detlev & Greddy in Hotel Zuiderduin en Wim Jansen die alleen zaterdag actief was.

De gehele week teisterde een zware westerstorm Nederland. De Egmond Pier Egmond van 2005 was ook vanwege een storm afgelast en tot het laatst was de editie 2007 ook onzeker. Gelukkig nam de wind af en was er voldoende strand, zodat zaterdag om 13.00 uur de meute kon worden weggeschoten.

Wim Jansen had met z’n licentie weer een mooi plekkie vooraan bij de wedstrijdrijders. Detlev, Rick en André stonden in het vak van de cyclosportieven. Voor Rick was het z’n EPE-debuut. Met goede strandslicks gemonteerd hadden we ons voor in het vak genesteld en stonden mooi in de luwte van een zeecontainer. De storm was weliswaar gaan liggen, echter het beloofde 17 kilometers vol tegen een harde westenwind in te worden. Vanaf de boulevard denderde even na enen, de meute het strand op. In de scherpe bocht naar rechts vloog een biker door de lucht en lag er gelijk een bult vloekende en tierende bovenop. Gelukkig kon ik er nog net omheen. Het strand lag er super bij. Weinig los gereden stukken, maar het was door de harde wind wel uitkijken geblazen. Een ieder probeerde natuurlijk “uit de wind te gaan zitten”, met als gevolg dat je daardoor vaak vlak tegen het zachte deel van het zand reed en goed moest opletten. Pfoei, het was echt buffelen. Na 17 kilometer het strand afgesjouwd en ff een kilometertje uitblazen op asfalt en hoppa het strand weer op. HA! Op het grote blad en knallen maar. Rick reed volle bak en ging als een speer. Detlev en ondergetekende reden ietwat op reserve, want wij hadden zondag nog een ½ marathon in het vooruitzicht (combiklassement). Bij Castricum was het in het omloopje nog flink druk, sjouwend door het mulle zand omhoog, achter de duinen een steile trap af naar beneden, wat stropak-hindernissen en weer een stukkie sjouwen naar het harde gedeelte van het strand. Daar weer snel weer de grote versnelling gezocht.

Het veld was volledig uit elkaar gereden en het was wel kicken om zo hard over het strand te sjezen. Pechduiveltjes bleven ons gelukkig bespaard en er werden mooie tijden gerealiseerd. Die waren als volgt; Wim 1.24.20 (152^e van de 353 wedstrijdrijders) Rick 1.31.10, Detlev 1.31.22 en André 1.39.17. Rick reed een hele knappe 78^e klassering in het deelnemersveld van 1221 cyclosportieven! Detlev realiseerde de 84^{e (ook super)} plek. Ondergetekende was ook tevreden met de 324^e positie. Tevreden werden snel de warme douches opgezocht.

Voor Rick zat het sportieve deel van het weekend erop. Voor de rest was het herstellen geblazen en voorbereiden (ook Greddy en Petra) op het loopwerk van de zondag.

Zondagmorgen al vroeg een Sms’je van Detlev. De start was een uur uitgesteld vanwege de storm cq. harde wind. Zo kon ik nog mooi rustig naar de sporthal voor een massage. Lekker wat afvalstoffen weg laten poetsen en de benen los maken. Niets duidde nog het naderende onheil….

Wat een sfeertje zeg! Het is dan een mega loopevenement met verschillende looponderdelen en ook heel veel publiek. Het was goed weer, met zelfs een waterig zonnetje, maar de wind waaide nog steeds stevig. Na een warming up en wat rekken en strekken, zocht ik mijn startvak op de Noordboulevard op. Detlev had vorig jaar ook al deelgenomen aan het combi-klassement en wist wat hem te wachten stond. Ik begon toch ietwat bevreesd aan de loopklus van 21.5 km. Na de start moest eerst 3,5 kilometer door Egmond worden gelopen. Na zo’n 1,5 km voelde ik een pijnlijk plekje in mijn rechterkuit. Ik besloot toch door te lopen. Het 7 km lange strandtraject was relatief goed te doen, maar het was wel erg smal. Na het keerpunt op 10,5 ging het de duinen door. Oeiii! Dat waren behoorlijke bulten zeg! M’n kuit speelde steeds meer op. Bij de EHBO-post maar es gestopt. Die hadden alleen pleisters en verband. Door lopen dus maar. Het werd zwaarder en pijnlijker en het voelde alsof mijn kuit vol messen zat. Bordje “15 km” …… nog 6.5 km te gaan…… Het werd nog meer op de tanden bijten. Met nog 2 km te gaan diende de vermaarde steile klim op de Bloedweg zich aan. Ook dat nog! Ik besloot maar te gaan wandelen. Bovenaan gekomen, maar weer in voorzichtige looppas verder. Dit was dus AFZIEN in hoofdletters! In Egmond weer veel supporters. Hup, nou ja hup….. langs de vuurtoren, de laatste bult op richting boulevard en naar de FINISH! M’n eerste halve marathon was derhalve geen eitje. Over de eerste 10,5 km deed ik iets meer dan een uur, over het tweede deel van 11 km een kwartier langer, maar dat was geen wonder. En Detlev? Die deed er zo’n uur en drie kwartier over, “Ein toller Leistung!!

Volgend jaar weer fietsen en lopen? Het is een geweldige ervaring en het geeft veel voldoening zoiets te volbrengen, maar het was wel een “helletocht” met zo’n kuitblessure. Voorlopig kan ik geen loopschoen meer zien!

CU

Ghost(kuit)buster